Hadis-i Þerif

Ebu Ubeyd Malik bin Rebia (Radiyallahü Anh) anlatýyor:
Bir adam,

– Ey Allah’ýn Resûlü, anne ile babamýn vefatlarýndan sonra da onlara hayatta imiþler gibi iyilik yapmak istiyorum. Bunun imkâný var mý? Onlara nasýl iyilik yapabilirim? diye sordu.

Allah Resûlü (Aleyhisselâtü Vesselâm):
– Evet, var, buyurdu ve þu açýklamayý yaptý:
– Onlara dua etmek, onlar için Allah’tan istiðfar (günahlarýnýn affýný) talep etmek, onlarýn vasiyetlerini yerine getirmek, ana-babanýn akrabalarýna karþý iliþkiyi (sýla-i rahim) devam ettirmek, anne-babasýnýn dostlarýna ikramda bulunmak...

(Ebu Davud)

Alâ bin Muhammed Sakafî’den (Radiyallahü Anh):

"Biz Resûl-i Ekrem ile birlikte Tebûkte bulunuyorduk.
Bir sabah güneþ, hiç o zamana kadar görmediðimiz bir parlaklýk ve aydýnlýkla doðdu.
Daha sonra Cebrail (as) indi. Allah Resûlü, ona:
– Neden bu sabah güneþ, þimdiye kadar görmediðimiz ýþýklar ve nurlar saçýyor? diye sordu.
Cebrail (as) þu cevabý verdi:
– Bu sabah, Muaviye el-Leysî öldü. Ve Cenab-ý Hak, onun cenaze namazýný kýlmak için gökten 70.000 melek gönderdi.
Gördüðünüz nurlar, güneþin deðil, o meleklerin nurlarýdýr.
Allah Resûlû, Cebrail (as)’a tekrar sordu:
– Muaviye el-Leysî, hangi ameliyle bu lütfa ermiþtir?
Cebrail (as) þu cevabý verdi:
– O, ihlas sûresini çok okurdu. Gece-gündüz, dururken, yürürken, otururken, ayakta iken hep bu sûreyi okurdu... Bu sebeble, o büyük lütfa ermiþtir.
(Ýbn-i Sa’d)

"Allah bir þeyi yarattý mý, mutlaka onu maðlub edecek (zýddý -alternatifi) bir þeyi daha yaratýr.
Rahmetini de, gazabýný yenmek için yaratmýþtýr."

(Ramuzu’l-Ehadîs)

---

Allah bir þeyi yarattýðý zaman, onu zýddýyla beraber yaratmýþtýr.

Bu, onun, kainata koyduðu bir kanunudur. Âdetullahtýr.

Nitekim Allah, karanlýðý yaratmýþ, ona galip gelmesi için de nuru, ýþýðý yaratmýþtýr. Nur, karanlýðýn zýddýdýr.

Allah soðuðu yaratmýþ, onu gidermek için de zýddý olan ýsýyý varetmiþtir.

Celal isminin bir tecellisi olan hiddet ve gazabýna karþý da, Cemal isimlerinin tecellisi olan rahmetini göstermiþ; böylece rahmetini, gazabýna üstün ve galip eylemiþtir.

Muaz bin Cebel’den (Radiyallahü Anh):

"Bir gün Kabe-i muazzamayý tavaf buyururlarken Allah Resûlünü (Aleyhisselâtü Vesselâm) izledim. Ve içimden gelen bir soruyu sorma arzumu dile getirerek:

– Ya Resûlallah! En þerli, en kötü insan kimdir? diye sordum.
Allah Resûlü, bu sualimden hoþlanmadýlar. Bu yüzden benim için: "Allah’ým, onu baðýþla!" þeklinde dua buyurdular. Sonra da þu ikazý yaptýlar:

– Ya Muaz, sen hayýrla ilgilen, hayýrlardan sor. Þerle meþgul olma, þerden sorma..."

Bununla beraber, sorduðum soruyu da cevapsýz býrakmayýp þu karþýlýðý verdiler:

– Ýnsanlarýn en þerlileri, (yaþadýklarý toplum içinde bilgilerini kötüye kullanan, halký doðru yola sevkedecekken batýl yollara düþüren) kötü alimlerdir."

(Mecmauzzevâid, C.1, 185)

Ebu Ümameden (Radiyallahü Anh):

Efendimiz (Aleyhisselâtü Vesselâm) buyurdular ki:

" Kim haksýz olduðunu anladýðý bir münakaþayý (hakka teslim olmayý düþünerek) terkederse, kendisine cennetin kenarýnda bir ev kurulur.

Kimde haklý olduðunu bildiði bir münakaþayý sýrf barýþý ve uzlaþmayý saðlamak düþüncesiyle terkederse, ona da cennetin ortasýnda bir ev inþa edilir."

(Ebu Davud/Edeb; Tirmizi/Birr; Ýbnu Mace/Mukaddime; Nesai/Edeb)

Ebu Musa’dan (Radiyallahü Anh.):

"Hz.Resûlüllah (Aleyhisselâtü Vesselâm) buyurdu ki:

– Aziz ve celil olan Allah, gündüz günah iþliyenlerin tevbesini kabul etmek için geceleyin rahmet kapýsýný açar. Gece günah iþliyenlerin tevbesini kabûl etmek için de gündüz rahmet kapýsýný açar. Bu hal, güneþ batýdan doðuncaya kadar, devam eder."
(Müslim)

---

Resul-i Ekrem (Aleyhisselâtü Vesselâm) buyurdu ki:

– Hiç kimse, Allah kadar özür kabul etmeyi sevemez. Bu sebeple, Allah Kitap indirmiþ, Peygamber göndermiþ, insanlara özür dileme yollarýný bildirmiþtir.
(Müslim)

---

Bu hadis-i þerifte günahkar insanlara büyük bir ümit telkini yapýlmaktadýr.

Her devlet zaman zaman piþmanlýk yasasý çýkarýr ki, suçlularý ýslah edip kurtarsýn. Cemiyette suç oranýný azaltsýn.

Rabbimizin piþmanlýk yasasý diyebileceðimiz tövbe ve istiðfar kanunu, istisnasýz herkes hakkýnda, her devir ve zamanda geçerli, bir kurtuluþ vesilesidir.

Yeter ki, günahkar kiþi, günahýný Allah’a itiraf etsin. Rabbinden özür dilesin.

"Allah’ým, beni affet!" desin.

Resûlullah (Aleyhisselâtü Vesselâm) buyurdu ki:

"Müminde imanýn yeri, at ile baðlandýðý kazýðýn haline benzer.

At yayýldýðý yerde dönüp dolaþýp baðlý olduðu kazýða yaklaþtýðý gibi, mü’min de gafletle bazý hatalar iþler, sonra tövbe ile (manen) baðlý olduðu imana geri döner."

(Ýbn-i Hibban)

---

Ýmanlý bir insan, zaman zaman gaflete düþüp günaha girse bile, derhal piþmanlýk duyar ve tövbe ile küfre düþmekten, bütün bütün çizgiden çýkmaktan korunur.

Ýyiliði çok, kötülüðü azdýr.

Kalbinde imandan eser olmayan kimsenin ise, kötülüðüne bir hudud çizmek, fenalýk ve günahlarýna bir engel koymak, imkânsýzdýr.
Bazan bu gibilerin zararlarý, sadece kendileri ile sýnýrlý kalmayýp, tüm insanlýðý ve umum yeryüzünü tehdit eder boyutlara ulaþmaktadýr.

Abdullah bin Amr’den (Radiyallahü Anh):

Resûl-i Ekrem (Aleyhisselatü Vesselam), bir gün ellerini kaldýrarak:

– Allahým, ümmetimi koru, ümmetimi koru, diye dua etti ve aðladý.

Bunun üzerine Allah Teâla:

– Ya Cibril! Muhammed’e git, (gerçi Rabbin her þeyi daha iyi bilir) neden aðladýðýný sor, buyurdu.

Cibrîl, Peygamberimize gelerek sordu.

Peygamberimiz Cebrail’e, ümmetini düþündüðünü söyledi ve:
– Allah, Peygamberinin ne istediðini daha iyi bilir, dedi.

Bunun üzerine Allah Teala :
– Ya Cibril, Muhammed’e git ve ümmeti hakkýnda kendisini memnun býrakacaðýmýzý; onu, üzüntülü ve ümitsiz býrakmýyacaðýmýzý bildir, buyurdu.
(Müslim)

Hz. Enes’den (Radiyallahü Anh):

Peygamberimiz (Aleyhisselatü Vesselam) buyurdu ki:

"Zulüm üç çeþittir:

Bir zulüm vardýr ki, onu Cenab-ý Hak asla baðýþlamaz.

Bir zulüm vardýr ki, Allah Teâla onu dilerse affedebilir.

Bir zulüm vardýr ki, Allah Teâla onu terk buyurmaz.

Allah Tealanýn affetmiyeceði zulüm, þirktir (Allah’a ortak koþmaktýr). Allah, "Þirk, en büyük bir zulümdür" buyurmuþtur.

Hak Tealanýn dilerse affedeceði zulüm, kullarýn kendileriyle Rableri arasýndaki hususlarda, kendi nefislerine yaptýklarý zulümdür. Allah kendine karþý iþlenen bu zulmü dilerse affeder.

Hak Teâlanýn terk buyurmayacaðý zulme gelince, bu, kullardan bazýlarýnýn bazýlarýna yaptýklarý zulümdür (kul hakkýdýr) ki, mazlûm zalimden hakkýný almadýkça Allah onlarý terk buyurmaz, baðýþlayýp affetmez.

(Mecmauzzevaid/Kýyamet 1008)

"Mü’min günahýný þöyle görür: O, sanki üzerine her an düþme tehlikesi bulunan bir daðýn dibinde oturmaktadýr. Dað düþer mi diye, korkar durur.

Facir ise, günahý burnunun üzerinden geçen bir sinek gibi görür."
(Buhari)

---

Mü’min, iþlediði günahlarý hiç unutmaz; hep piþman ve Allah’a karþý istiðfar halindedir. Günahýndan dolayý, Rabbinin azabýna maruz kalmaktan devamlý korkar.

Münafýk ise, günahlarýný hiç düþünmez, önemsemez. Kendini Allah’ýn azabýndan âdeta güvende hisseder.